Zrób to sam, czyli poradnik "jak zapomnieć".

Mówili, że w wakacje ma się więcej czasu dla siebie.. Jednak chcąc je (wakacje) wykorzystać najlepiej jak potrafię (o tym niedługo będziecie mogli ujrzeć osobny post), rzadko kiedy przy zielonej kropeczce obok mojego imienia i nazwiska można zobaczyć napis "internet". Dlatego teraz, gdy mam czas i wenę postaram się to wykorzystać.

Zapominanie robi się dla nas pewnego rodzaju monotonią. Musimy zapominać, a przynajmniej starać się zapominać, o wielu rzeczach.. oraz osobach, do których byliśmy mniej lub bardziej przywiązani. Zdecydowanie trudniej zapomnieć jest o osobach bądź rzeczach, na których zależało nam bardziej niż na czymkolwiek innym, to chyba normalne. Każdy człowiek i każde zwierze odchodzi. Sposobem"naturalnym", czyli śmiercią, ale oprócz sposobu "naturalnego" możemy zaznać smaku sposobu, którego nie umiem nazwać. Jest to sposób typowo ludzki- jedynie ludzie są do tego zdolni, żadna istota żyjąca, oprócz nas samych, nie byłaby w stanie tak krzywdzić. Nikt nie chce zapominać, a każdy z nas sprawia, że jakaś osoba musi pogodzić się z naszą stratą i zapomnieć. Hipokrytami możemy nazwać siebie. Każdego z osobna. W tym zapominaniu zapominamy, że inni również mają uczucia. Nie ważne, czy jest to 10-letni Adrian, 17-letnia Ola, czy 15-letni Marek.

Uważam, że zapominanie to taka karma za to, że kiedyś ktoś musiał zapomnieć o nas. To jest jedna z wielu trudnych rzeczy, jakie nas spotkają, lub spotkały w życiu.
Jak zapomnieć?

Pozwólmy sobie przejść wszystkie etapy "zapomnienia". (Gniew, ból, tęsknota, poczucie winy, niespełnione nadzieje, złość).
Powinniśmy zacząć myśleć "pozytywniej". Czyli co pozytywnego uzyskamy/uzyskaliśmy po stracie. Tak, wiem, to wydaje się być bardzo dziwne, ale popatrz na to z innej perspektywy- czy wolisz, żeby Twoje cierpienie wywołane tą osobą (odwołuję teraz do straty przyjaciół, lub kogoś bliskiego, która nie odbyła się poprzez śmierć drugiej osoby) trwało bez końca? Czy nie wolałbyś żyć pełnią życia, której nie daje Ci ta osoba? Czy jest sens w posiadaniu kogoś, na kim nam zależy, ale nie wnosi nic dobrego do naszego życia, wręcz przeciwnie? Czy nie lepiej jest poszukać kogoś w "dwupaku", kto jednocześnie będzie nas uszczęśliwiał i my będziemy równie ważni dla niego?

Możesz zrobić listę zachowań i sytuacji, które Cię zraniły, a wykonała je Ta osoba. Kiedy tylko zaczniesz tęsknić, weź do ręki kartkę, przeczytaj i wspomnij swoje cierpienie. To doskonale postawi nas na nogi.
Czasami, pomimo wielkiej więzi i przywiązania najlepszym i ostatecznym rozwiązaniem jest rozłąka.
Oprócz pozytywnego myślenia powinniśmy mieć przy sobie kogoś, kto pomoże nam zapomnieć. Chyba nie muszę wyjaśniać.
Róbmy coś, co sprawia Nam przyjemność.
Wylejmy tłumiące się w Nas uczucia. Pamiętnikowi, drugiej osobie, czy na blogu. Obojętnie.
Nie słuchajmy piosenek, które jeszcze bardziej Nas zdołują. Lepiej posłuchać jest dużo żywszych, rytmicznych i weselszych.
Uświadommy sobie, że tęsknimy tylko za wytworem wyobraźni. Przecież zostaliśmy skrzywdzeni. I to jak.

ootd:

buty-nn | skarpetki- cropp | spodenki- dresslink (klik) | t-shirt- secondhand | bluza- dresslink (klik) | okulary- dresslink (klik)

Mogliście zauważyć, że zawarłam współpracę z Dresslink. Ubrania, które dostałam są godne polecenia. Szczerze i bez jakiegokolwiek zarzutu polecam tą firmę. Prosiłabym Was o poklikanie w linki, z miłą chęcią się odwdzięczę :) 

A Wy? Jakie macie sposoby na zapominanie?